|
|
| |
| MITROVICA
NË FLAKË |
Shpërthimi i dhunës në Mitrovicë mund të quhet i
shëmtuar, prekës, çmeritës. Opinionit perëndimor,
të mësuar me tjera skema, seria e përleshjeve të
përgjakshme gjatë javës mund t’i është dukur spontane.
Ekstremistët shqiptarë e goditin me tromblon një
autobus serb diku ndër fshatra, ekstremistët serbë
në Mitrovicë ahmirren duke hedhur bomba dore kundër
shqiptarëve, dhe frik, kursi i ngjarjeve u ikë prej
duarve ekstremistëve të të dy palëve. Scenario klasike,
pra, sikur të ish kopjuar prej indigos irlandeze.
Veçse Kosova nuk është Irlandë.
Në Kosovë s’bëhet fjalë për përleshje të dy komuniteteve
etnike a religjioze, secila me organizim të vetin
intern. Apo më konkretisht, kjo formulë nuk vlenë
për komunitetin lokal serb, meqë ai kontrollohet
e manipulohet krejtësisht prej Beogradit. Ose, edhe
më konkretisht, prej adresës Knez Mihajlova në qendër
të Beogradit, ku është e vendosur SDB-ja, Shërbimi
i sigurimit shtetëror - arma më besnike e regjimit
të kriminelit të luftës, Sllobodan Millosheviç.
Që nga i aq "Revolucioni antibyrokratik", kur oponentëve
të Millosheviçit "u ndodhi populli", nëpër luftërat
në Kroaci e në Bosnje, e deri në rastet e dokumentuara
gjërë e gjatë në luftën e Kosovës, SDB-ja e ka përkryer
deri në art kryerjen e operacioneve nën rrogoz.
Natyrisht, gjurmët nuk treten dot kurrë tërësisht.
Por, për Beogradin mjafton që të ruhet sa të mos
kapet me pelë për dore; për të tjerat kujdesen miqtë.
Në rastin e Mitrovicës, fërkemët e SDB-së shihen
prej së largu. Praktikisht të gjithë liderët e komunitetit
serb në Mitrovicë, zz. Zhivorad Igiç, Oliver Ivanoviç,
peshkopi politikan Artemie etj, të gjitha këto figura
janë të njohura fort mirë për inteligjencitë perëndimore,
si bashkëpunëtorë të SDB-së. Në të kaluarën, këta
persona janë shërbyer me kulaç e me kërbaç për ta
mobilizuar komunitetin serb kundër popullsisë rrënjëse
shqiptare, jo rrallë nëpër aradha paraushtarake
e në shërbimet sekrete serbe. Sot ata, të dirigjuar
gjithnjë nga SDB-ja, orvaten me mish e shpirt që
ta permanentojnë copëtimin de facto të Kosovës.
Millosheviçi ia humbi Serbisë koloninë e vet, Kosovën.
SDB-ja, përmes agjentëve të vet lokalë, duhet tash
ta realizojë Planin B, copëtimin e Kosovës, për
t’ia hapë udhën Kthimit të Madh. Ky plan është sekret
publik për këdo që e njeh politikën e Beogradit.
Prandaj, pastrimi etnik i Mitrovicës s’mund të konsiderohet
si befasi. Njëherit, s’bën të thuhet as se ai është
ekstremizëm. Për Beogradin e piunët e vet në Kosovë,
pastrimi etnik i shqiptarëve, në tërësi a në pjesë,
është traditë, "Procedurë standarde e operimit".
Ka indikacione të forta që flasin se ky plan po
realizohet me mbështetje prej Francës, anëtare e
Natos dhe një ndër fuqitë që ndërhynë me armë kundër
regjimit të Millosheviçit, por, njëherit, aleate
tradicionale e Serbisë në skemat e ndërlikuara ballkanike.
Franca ka treguar rezerva të mëdha ndaj vijës amerikane
gjatë luftës ajrore të Natos, duke kërkuar vazhdimisht
me ngulm që Serbia të kursehet sa më shumë. Ky qëndrim
francez është bërë publik pas luftës nga eprorët
më madhorë amerikanë në radhët e Natos.
Tash shumëkush dyshon se Franca po orvatet të udhëheqë
politikë krye në vete në Siujdhesën Ilirike, për
ta sabotuar Rendin e Ri amerikan në këtë nënqiell.
Sipas disa burimeve unanime e të orientuara mirë,
të cilat dëshirojne të mbeten anonime, Parisi zyrtar,
ndërsa nuk do dhe as nuk mundet ta mbështetë regjimin
aktual serb, është tejet i interesuar t’i afrojë
opozitës serbe shenja largvajtëse miqësie , shumë
më amicioze se sa p.sh. që është i interesuar të
japë Uashingtoni: ruajtje të qerthujve serbë në
Veri, si dhe kthim relativisht të shpejtë të Kosovës
në kuadër të Serbisë në rast të rrëzimit të Millosheviçit.
Për Francën, që është anëtar fuqiplotë në Nato e
anëtar permanent në Këshill të sigurimit, me kontroll
mbi K-Forin gjegjësisht Unmikun, këto premtime nuk
janë fjalë boshe. Prandaj, dyshohet se K-Fori francez
i toleron qëllimisht e me dije të plotë aktivitetet
rreth Planit B në Mitrovicë. Qëllimi i Parisit është
që ta kthejë planin e Millosheviçit kundër tij,
duke e ngadalësuar copëtimin e Kosovës nga projekt
afatshkurtë në projekt afatmesëm dhe, rrjedhimisht,
në resurs të opozitës serbe; Kosova, pra, si peshqesh
kurorëzimi për opozitën serbe. Të paktë janë ata
diplomatë të huaj në Kosovë që nuk e kanë kuptuar
këto prapaskena në Kosovë. Ndër të painiciuarit,
mjerisht, duket se bën pjesë kryeqeveritari francez
i administratës ndërkombëtare, z. Bernar Kushner,
burrë i përkushtuar ndaj idealeve humaniste, i njohur
gjithandej për integritet të pacenueshëm personal.
Por fatmirësisht, gjykuar nga reagimet e deritanishme
të zyrtarëve të lartë amerikanë, prapaskenat kosovare
nuk janë të panjohura për Uashingtonin. Në komentet
absolutisht të para rreth ngjarjeve në Mitrovicë,
zëdhënësi i Departamentit të Shtetit, z. Xhejms
Rubin, tha se "armiqësitë në Kosovë në disa raste
po stivohen haptazi prej kryetarit Millosheviç në
Beograd, i cili, kur punët na shkojnë keq, ka ndjenjën
se për të qenka ditë e mbarë". Ndërkaq zëdhënësi
i Shtëpisë së Bardhë, z. Xho Lokhart, u kujdes që
të thotë troç se "Ne e refuzojmë kategorikisht idenë
e parashtruar prej disa serbëve, se rruga e vetme
për të ecur më tej qenka ndarja [e Kosovës]". Natyrisht,
komente si këto s’kish se si të mos nxitin kundërveprime.
Kolonel-lëjtnant francez Hening Filip, që shërben
në Kosovë si zëdhënës i Unimkut, i tuboi shpejt
e shpejt gazetarët për t’u shprehur mendimin e vet,
se ai vet "s’kish parë ndonjë dëshmi" (!) të infiltrimit
të Beogradit ndër serbët e Kosovës, ndërsa znj Beatris
Lakost, franceze natyrisht, zëdhënëse e Unmikut
lokal në Mitrovicë, u tha gazetarëve se serbët "kanë
arsye të ligjshme" që të tremben, pasi i druajnë
(sic) "invazionit shqiptar". E kështu me radhë,
drugëza e deklaratave vazhdon të endet para-prapa;
e me të vazhdon të tjerret hollë-hollë edhe fati
i Kosovës. Ajo që është më tragjikja në këtë mes
është fakti se shqiptarët, viktimat e parapëlqyera
në orgjitë gjenocidale të Beogradit, nuk kanë më
asnjë kontroll mbi këtë lojë, që tani zhvillohet
tepër lartë mbi kokat e tyre. Me përçarjen e vet
kronike, krerët e politikës shqiptare e kanë zhvlerësuar
veten tmerrësisht në sytë e bashkësisë ndërkombëtare,
si në Kosovë, ashtu edhe te urdhërdhënësit e tyre
nëpër botë, qofshin ata miq apo skeptikë.
Lajmet për "revanshizmin" shqiptar ia kanë ngrënë,
njëherit, dheun nën këmbë edhe argumentit moral,
që ishte bedemi i vetëm i aspiratave shqiptare në
Siujdhesën Ilirike. Ndërkaq, aq sa kanë humbur autoritet
jashtë shqiptarët, po aq ka imponuar përkundrazi
me gjeturi e qëndrueshmëri armiku i tyre i lashtë,
Serbia. Kjo është e vërteta, të cilën neve shqiptarëve
na duhet thënë haptazi e në sy. Puna ka vajtur deri
atje sa, në sytë e botës, fajin për trazirat në
Mitrovicë e ndajnë edhe shqiptarët – ndonëse vetëm
ata janë të detyruar t’i lënë shtëpitë e veta me
mijëra! Megjithatë, "arsye për panik nuk ka", përsëritin
si për mësysh krerët shqiptarë. Dhe vërtetë, për
sa kohë që në Uashington sundon administrata e tanishme
e z. Klinton, e në krye të Serbisë krimineli i luftës
Millosheviç, ne mund të vazhdojmë të krehemi, pasi,
shyqyr Zotit, nuk jetojmë të gjithë në Mitrovicë
e s’na kap zjarri. Veçse ka drojë që ky ngushëllim
do të na del i shkurtë. Zgjedhjet presidenciale
po aviten në SH.B.A. dhe, pa marrur parasysh se
kush fiton në to, prania amerikane në Kosovë do
të jetë temë debatesh të forta, si në Shtëpinë e
Bardhë, ashtu edhe në marrëdhëniet mes SHBA-ve dhe
Francës. (Parisi zyrtar p.sh. ka kohë që e sponzoron
idenë e zëvendësimit të K-Forit me të aq Eurotrupat,
Eurocorps, në përbërje Nato minus Amerika!) Pos
kësaj, ndërrimet në përbërjen e K-Forit në Kosovë
duken edhe ashtu të pashmangshme për shkak të barrës
kolosale të shpenzimeve.
Në fund të fundit, në Kosovë ka rrezik të mbeten
vetëm ata që kanë motive regjionale, dtth evropianët.
Andaj, duket ironike por është më se e vërtetë:
shqiptarët, me liderët që i kanë në krye, ka mbetur
t’i luten Zotit t’ia shtojë ditët Millosheviçit,
gjaksorit të tyre të vjetër. Sepse, sapo të bie
ai, Serbia, me ndihmën e miqve, s’është largë menç
t’i qesë tanket prapë, për t’i flladitë pak atje
në Koshare, ashtu demokratikisht kuptohet, në frymën
e bashkëjetesës e stabilitetit. Meqë politikanët
tanë jostabilë s’jetokan dot me njëri-tjetrin, ndoshta
do të mësojnë të jetojnë, sërish, dhe këtë në mënyrë
bukur më stabile, me turistët serbë mbi tanke. Fundja,
prova gjenerale, kallja flakë e Mitrovicës, tregoi
kthjelltë: shqiptarëve të përçarë, kundër serbëve
e bashkësisë ndërkombëtare bashkë, nuk ua qet pazari.
|
| |
|
|
|
|
|
 |
| SHQIPTAR
OSEKU |
|
