|
|
| |
| NGA
DITARI I NJË LUFTËTARI |
Natën e parë mbrrimë në Brigadën 138 "Agim Ramadani".
Ishim pakëz të lodhur për arsye se kishim bërë disa
kilometra këmbë, duke ecur deri në cakun tonë. Vetë
isha i rraskapitur sepse ishte hera parë që po ecja
në malet e Shqipërisë, që ishin aq të larta e të
thepisura. Natën e parë na ndanë në disa dhoma.
Na takoi të flejmë në dhomën e "Batalionit Diverzant
e Vëzhgues" apo, si e quanin ata, "B.D.V. DELTA".
Në atë dhomë shporeti me dru ishte i ndezur dhe
nxente shumë...
|
 |
Kur u zgjuam të nesërmën, ata të BDV-së kishin dalë
për të vrapuar dhe pastaj për të ushtruar tërë ditën.
Ne kishim pushim si ushtarë të rinj, të sapoardhur.
Këtë e mirëpritëm duke fjetur tërë ditën. Pas ushtrimeve
që i kishin kryer ushtarët e BDV-së, ata erdhën
tek ne, dhe filluam të njoftohemi. Në atë dhomë
z. Kasim Uka ishte më i moshuari. Gati të gjithë
ushtarët në këtë dhomën ishin të rinj, 17 deri 27
vjeçarë. Një rast që më preku pamasë qe, kur z.Kasim
filloi të më çmonte si ushtarë të "moshuar", kështu
që ai më liroi nga disa punë të mirëmbjajtjes së
dhomës. z. Kasimi e mirrte përgjegjësinë për të
gjithat punët që duheshin kryer në dhomë, por nuk
ishin kryer gjatë kujdestarisë sime. Edhepse ai
ishte në atë dhomë më i moshuar se unë!
Me këtë ai shprehte respektin e tij të pafund ndaj
atyre që kishin ardhur nga Perëndimi për të luftuar
për Kosovën... Pas një kohe, unë u caktova në njësitin
kundërajror "Shqiponjat". Por, kjo dhomë e "Shqiponjave"
ishte përplot me ushtarë të tjerë, kështu që u vendos
të qëndroj aty ku ishim deri më tani, pra në BDV-ë.
E, si ushtar i BDV-së z.Kasim ishte më i dalluari.
Dhe për atë njeri të gjithë kishin respekt të madh...
Para se të thehej kufiri, kishim për detyrë të bartnim
armatim, natën, prej bazës së dytë ku ishim dhe
ta dërgojmë afër kufirit shqiptaro-shqiptar, ku
e kishim bërë një llojë "bunkeri" me dru, që shiu
të mos e lag armatimin. Këtë punë e kryenin ata
që ishin më të shlodhur. Gati tërë kohën si vullnetarë
e kam parë të ndjerin z.Kasim, edhe pse ishte më
i vjetëri se unë e të tjerët.
Tre-katër ditë para së të thehet kufiri shqiptaro-shqiptar,
më thirrën në Kukës, t’i ndreq disa kompjuterë,
pasi që kisha dijeni për kompjuterë... Atë ditë
kur u thye kufiri i mallkuar, dëgjova në Radio-Kukës
që kishin vdekur disa ushtarë të Ushtrisë Çlirimtare
të Kosovës. U mërzita pa masë. Nuk e mirrja me mend
fare se njëri nga këta mund të ishte edhe i ndjeri
z. Kasim. Kur të nesërmën erdhi z. Nasim Haradinaj
dhe më tregoi se kush kishte vdekur gjatë thyerjes
së kufirit, gati sa s’më ra pika në zemër! Kishte
rënë heroikisht shoku, vëllau, e trimi i UÇK-së,
z.Kasim Uka. Atë e kishte rrokur plumbi i armikut
serb mu në ballë dhe kishte mbetur i vdekur në vend.
Të nesërmën u nisa me disa ushtarë që kishin ardhur
nga Perëndimi (ata ushtarë janë në këtë foto si
më poshtme) dhe shkuam për në Koshare, buzë kufirit,
pra në bazën e UÇK-së.
|
 |
Luftëtari i ndjerë z. Kasim Ukaj tashmë ishte i
varrosur në Bajram Curr.
I përjetshëm qoftë kujtimi për të!
NË KOSHARE
(Kushtuar shokut të armëve, Kasim Ukës)
Lotët që i pata
mi hoqi dora jote e ftohtë
prej varrit
Lirinë që e patën në zemër
e solle me gjak
E çka bëra unë?
të lashë në atë Koshare të zezë. |
|
|
|
|
|
|
 |
| FRASHËR
OSEKU |
|
