Møt meg
sjølv om alt
eg kan by deg
er odør.
Deg treng eg
ikkje lyge for.
Mot deg
er eg alltid sann.
Du ser igjennom
all føde.
Dei trudde kjærleiken
femna alle
kjensler
ord og tankar.
(Kva visste vel dei
om odøren
som pipla fram
overalt?)
Du kan ikkje
vinne nye
menneske.
Utan å miste
noko av
odøren.
Eg høyrer du
undrar
kva odøren
eigentleg tyder.
Er han berre
eit bilete
på symringa
i verda?
Oh baby. No.
Eg er den
eg er,
sa du.
Men kva
med odøren?
(Sa du ikkje
noko om.)
Odøren
slepp du ikkje
unna.
(Han gøymer
seg einstads
i hugen.)
Du
er udøyeleg
som evige
sanningar.
Og odøren
i tillegg.
Ikkje no.
(Vent til odøren
er borte.)
Einstads i ditt indre
ber du kimen
til draumar
du aldri drøymer.
Og ord
som aldri vert
anna enn
odør.
Berre du
kan spegle meg
i djupet av
ei glede.
Berre du
skjønar kva
odøren
tyder for meg.
Smil,
seier du.
Smil.
Sjølv om draumane
ligg gøymt
attom odøren.
Ein slå å gøyme
seg attom.
Eit ope hjarte
mot verda.
Slik lyt det
alltid vera.
